تفاوت میان بزرگان اهل تزکیه و اهل علم بدون تزکیه
حضرت شیخ الحدیث سلیم اللہ خان رحمه -الله بنیانگزار دارالعلوم فاروقیه کراچی-
من در مصاحبت سه خلیفه حضرت تهانوی رحمه الله تعالی بودم.
حضرت مولانا مسیح اللہ خان صاحب (رحمه الله تعالی) مربی اول من بودند، سالها در خدمت ایشان بودم.
پس از آن، سه سال با مولانا ظفر احمد عثمانی رحمه الله تعالی در “تندو اله یار” گذراندم.
پس از آن ده سال در کنار حضرت مولانا مفتی محمد شفیع صاحب رحمه الله تعالی بودم و علاوه بر اینها با بسیاری از بزرگان اهل علم دیگر نیز همنشینی داشتم،
اما به سوگند می توانم بگویم که هرگز کلمه ای غیبت از این سه بزرگوار نشنیدم، نه از آنها سخنی در طعنه و شماتت شنیدم و نه آنها را هرگز مشغول کارهای بیهوده و بی مقصد یافتم.
چنین بزرگوارانی صادق در نیت ، صادق در گفتار و صادق عمل هستند که با همنشینی با آنها صفت تقوی حاصل می شود.
یک مولوی مانند ما که همواره مشغول غیبت هستند، برای کوچک شمردن یکدیگر نقشه می کشند، طعنه می زنند و کنایه می گویند ، این افراد در زمره صادقین نیستند، نه صداقت در نیت، نه صداقت در گفتار و نه صداقت در عمل…
نشستن با این افراد جز ضرر و تباهی سودی ندارد.
📗 الفاروق. صفر ۱۴۴۶ص شماره ۳
