علما در حجره ها نشسته اند و جماعت تبلیغی ها اسلام را در سراسر جهان معرفی میکنند
علما در حجرهها نشسته و بخاری شریف تدریس میکنند و در همان حال، جماعت تبلیغی در کشورهایی مثل ژاپن اسلام را معرفی میکنند
🔰 سخن حضرت حکیم اختر رحمهاللّٰه:
علما مشغول انجام فرضِ دینی هستند، اما بعضی افراد خود را از علما جدا کرده و وقتی اجتماعهای بزرگ تبلیغی را میبینند، گمان میبرند که جز ما کسی کار دین نمیکند.
در حالیکه اگر در کشوری مثل بنگلادش دهها میلیون مسلمان باشند، و یک میلیون از آنها به تبلیغ مشغول باشند، پس چه کسی دین را به آن چندین میلیون دیگر میرساند؟!
این وظیفهٔ علماست که در مساجد امامت میکنند، در مدارس تدریس میکنند و در خانقاهها تزکیه و اصلاح انجام میدهند.
اگر تمام پزشکان کشور تختخوابهای خود را بردارند و ده به ده و روستا به روستا بروند، و بیمار وقتی به مطب برسد بفهمد پزشک به سفر سهماههٔ سیار رفته است، حال بیمار چه خواهد شد؟
همانطور که پزشکانی که در مطبها نشستهاند ارزشمندند، علما، قُرّا و حفاظی که در شهرها به کار دین مشغولند نیز باید گرامی داشته شوند.
کسی که نورانی قاعده (مقدمات قرآن) را تدریس میکند باید محترم باشد، و کسی که بخاری شریف میآموزد نیز محترم.
هر کس به هر بخش از دین خدمت میکند، باید رفیق دانسته شود نه رقیب.
پس این شعار که «ما در ژاپن و آمریکا فلان تعداد مسلمان کردیم، و علما هیچ کاری نکردند» سخنی است که در دین تفرقه ایجاد میکند.
علما به کار فرض مشغولند، و شما به کار نفل. چگونه میتوان گفت که کسی که فرض را ترک کرده و نفل را انجام دهد، برتر است؟
دعوت کفار به اسلام مستحب است، اما پاسداری از دین ـ حفظ قرآن و حدیث ـ فرض است. آیا فرض مهمتر است یا مستحب؟!
آیا عظمت پادشاهی که در اتاق خنک نشسته و تنها یک امضا میزند، برابر است با کارگری که چرخ دستی میکشد؟
برخی میگویند: ما در جنگلها و دریاها عرق ریختیم، ولی مولویها زیر پنکه نشسته بخاری میخوانند، پس آنان همردیف ما نیستند!
اما باید بدانید که ارزش عرق، به میزان عقل و دینداری صاحب آن بستگی دارد. آیا همهٔ امت با تمام عرقهایشان میتوانند به اندازهٔ یک قطره عرق پیامبر صلیاللهعلیهوسلم ارزش پیدا کنند؟!
رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم فرمودهاند:
«نوری که از قلم علما بر صفحه میریزد، در قیامت هموزن خون شهیدان خواهد بود.»
ملا علی قاری رحمهالله نیز صحت این حدیث را تأیید کرده است.
پس این سخن را برای رفع وسوسههای شیطان گفتم: مبادا گمان کنید که چون جماعت تبلیغی در ژاپن و آمریکا اسلام را معرفی میکنند، پس از علما برترند.
این اندیشه گمراهی است. فرض را انجامدادن برتر از نفل است.
در مدارس، علما مشغول پرورش علما هستند، و تبلیغیها هم دین را از همین علما میگیرند و به کوچهها و روستاها میبرند.
شیخالحدیث مولانا زکریا رحمهالله عالم بزرگی بود، کتابها نوشت، و تبلیغیها همان آثار را تا دامنهٔ کوهها و گوشههای دور رساندند.
پس باید سپاسگزار بود، ولی فروشندهٔ دورهگرد هرگز نباید کارخانه را تحقیر کند.
اگر کارخانه تعطیل شود، در چرخ دستی او کالایی برای فروش باقی نمیماند. مدارس و علما کارخانههای دین هستند.
به همین دلیل، خداوند در قرآن فرمود:
بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ (مائده: ۶۷)
یعنی همان چیزی که بر تو نازل شده است، تبلیغ کن.
پس اگر کسی خود «ما أُنزِل» (علم وحی و دین) را نیاموخته باشد، چه چیز را تبلیغ خواهد کرد؟!
📖 علم و علما کی عظمت، ص 40–43