آیا تا به حال اندیشیدهاید که چرا خداوند در قرآن از افرادی غیر از پیامبران یاد کرده است؟
چرا مؤمن آل یاسین؟ چرا مؤمن آل فرعون؟
چرا اصحاب الاخدود و اصحاب کهف؟ و شخصیتهایی دیگر از این دست که نامشان در قرآن آمده است؟
شاید راز این ذکر، در یک ویژگی مشترک نهفته است:
همهی آنها در شرایطی دشوار و تاریک و به رغم تنها بودن، بر خدای خویش توکل کرده و در برابر ظلم و باطل قد علم کردند؛ و خداوند نیز آنان را در برابر تمام دشواریها ثابتقدم و استوار نگه داشت.
آنان کسانی بودند که با وجود استبداد فرعونیان، گودالهای آتشِ اخدود و تهدیدات حکام و بزرگان زمان خویش، وظیفهی خود را انجام دادند و از پای ننشستند. آنان حتی با وجود تعداد اندک، به وظیفهی خود عمل کردند؛ چون به خوبی میدانستند که راه درست را حتی به تنهایی هم باید پیمود.
و خداوند بخاطر خلوص و صدق نیتشان، مقام و جایگاهشان را رفعت بخشید و نامشان را در قرآن جاویدش ثبت نمود.
این سرمشقیست برای همهی ما در این روزگار ضعف و محاصره؛ که بدانیم خدمت به دین در این ایام، بسیار ارزشمندتر است از هر عمل خیری که در شرایط قدرت و آزادی مسلمانان انجام میشود؛ حتی اگر عاقبتی همچون ساحران فرعون و اصحاب اخدود در انتظار باشد...
چرا که آنچه نزد خداوند است، نیکوتر و ماندگارتر است.